:::: MENU ::::

Mine Yours And Ours

  • Overwhelmingly Candid

  • Brutally honest

  • Uncannily comic

  • M.Y.B.L.A.B.S

On MODIfying, Developing and Changing INDIA

There was a country, a country of spirited and adept men, finding itself in the path of recovery from the heavy blows of imperialistic pas...

Wednesday, April 20, 2011

தமிழ் இனி மெல்ல சாகும் என்றான் பாரதி.எதை நினைத்து சொன்னானோ தெரியாது,ஆனால் இன்று அது உண்மையாகி கொண்டிருக்கிறது. துல்லியமாக சொன்னால் செத்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை விட சாகடித்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே பொருத்தமாக இருக்கும் .தமிழின் இந்த நிலை குறித்து கேட்டால், மேற்கத்திய கலாச்சார மோகத்தின் காரணமாகவும், பகட்டுக்காகவும் தமிழை இளைய தலைமுறை புறக்கணித்து அழிக்கிறது என்கின்றனர். அதை குறித்து மனதில் தோன்றிய சில கேள்விகளும், விளக்கங்களுமே இந்த வலைப்பதிவு.

இவர்கள் சொல்லும் இளைய தலைமுறையில் நானும் ஒருவன்.என் பார்வையில் இவர்கள் சொல்வதில் எவ்வளவு நியாயம் இருக்கிறது என்றும்,நமது தலைமுறை தரப்பில் எவ்வளவு தவறுகள் இருக்கிறது என்றும் இங்கே நான் ஆராய்கிறேன்.என் தலைமுறை நண்பர்களுக்கு சில விஷயங்களை அடிகோடிட்டு காட்டிவிட்டு மேலே செல்கிறேன்.

ஜெர்மனியில்,ஒரு பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் ஆசிரியர் உங்களுக்கு எத்தனை மொழிகள் தெரியும் என கேட்டாராம்.ஜெர்மன் மாணவர்கள் ஜெர்மன்,பிரெஞ்சு என அதிகபட்சமாக இரண்டு என பதிலளித்தனர். அவ்வகுப்பில் இருந்த ஒரு புலம் பெயர்ந்த தமிழ் சிறுமி எனக்கு மூன்று மொழிகள் தெரியும் என்றாள்.அவளை பாராட்டிய ஆசிரியர் என்னென்ன என கேட்டார்.அவள் ஆங்கிலம், ஜெர்மன், பிரெஞ்சு என்றாள்.உன் தாய் மொழி என்ன என்று ஆசிரியர் கேட்டார். "தமிழ்" என்றாள் அந்த சிறுமி.நீ சொல்லிய மொழிகளில் தமிழ் இல்லையே என்றார் அவர் .ஆம்,எனக்கு தமிழில் சில வார்த்தைகள் மட்டுமே தெரியும் மற்றபடி மொழி தெரியாது என்றாள் அந்த சிறுமி.
                       
ச்சீ!,தாய் மொழி தெரியாது என சொல்ல உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா?.தாய் மொழி தெரியாத நீ மற்ற மொழிகளையும், விஞ்ஞானத்தையும் எப்படி படிப்பாய், எப்படி புரிந்து கொள்வாய் .உன் சிந்தனை ஆற்றல் எப்படி வளரும் என்று திட்டியிருக்கிறார். மேலும், உன் தாய் மொழியை கற்று கொள்ளும் வரை என் வகுப்பில் நீ உட்காராதே என்று வெளியில் அனுப்பினாராம்.தாய்மொழியின்  மகத்துவத்தை, சிந்தனை ஆற்றலில் அதன் பங்கை அவர் உணர்ந்திருந்தார். 

மேலும்,காந்தியடிகள் தாய் மொழி தெரியாதவர்கள் பற்றி சொல்லும் போது தாய் மொழி தெரியாதவர்கள், அதை படிக்காதவர்கள் பேடிகள் என காட்டமாக சொல்கிறார். தாய்மொழியை புறக்கணிப்பது பெற்ற தாயை புறக்கணிப்பது போன்றது என்கிறார்.

இன்றைய சமுதாயம் இதை எப்போது உணரப் போகிறது?.தமிழ் தெரியாத பேர்களை கூட சில சமயம் மன்னிக்கலாம் ஆனால் தமிழ் தெரிந்து கொண்டே அதில் பேசுவதை அவமானமாக  நினைப்பவர்களை என்ன சொல்வது?. முந்தைய தலைமுறை நமக்கு என்ன விட்டு சென்றது என யோசிக்காமல் ,நாம் அடுத்த தலைமுறைக்கு என்ன விட்டு செல்ல போகிறோம் என யோசித்தால் ஒருவேளை நமக்கு ஞானம் பிறக்கலாம். வருங்கால தலைமுறைக்கு நாம் விட்டு சொல்ல போவது பண்டைய தமிழ் மொழியையும், கலாச்சரதையுமா அல்லது நுனிநாக்கு ஆங்கிலத்தையும், ஹை-ஹீல்ஸ்,டிஸ்கோ,பார் கலாச்சரத்தையுமா என நாம் முடிவு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம்.

மற்றொரு கோணத்தில் சிந்தித்தால்,இளைய தலைமுறை தறிகெட்டு திரிகிறது என்று இவர்கள் சொல்லும்போது அதற்கு காரணம் என்ன என்ற ஒரு பெரும் கேள்வி எழுகிறது. தோண்டி துருவி ஆராய்ந்தால் நமது சமுதாயமும் ,இன்று வாய் கிழிய நம்மை குறை சொல்லும் முந்தைய தலைமுறையுமே முக்கிய குற்றவாளிகளாக தெரிகிறார்கள்.

பேடிகள் என தாய்மொழி தெரியாதவர்களை சாடிய காந்தியடிகள், குழந்தையின் உடல் வளர்ச்சிக்கு தாய்ப்பால் எவ்வளவு இன்றியமையாததோ, அதேயளவு அதன் மன வளர்ச்சிக்கு தாய்மொழி இன்றியமையாதது. குழந்தை தன் முதல் பாடத்தைக் கற்பது தாயிடம் இருந்துதான். அப்படியிருக்க, குழந்தையின் உள வளர்ச்சிக்கு தாய் மொழி அன்றி வேறொரு மொழியைத் திணிப்பது தாய் நாட்டுக்குச் செய்யும் பெரிய பாவம், என்றும் சொல்கிறார். 

அது மட்டுமில்லாமல் தாய் மொழியை தாய்பால் என்றும் பிற மொழிகளை புட்டி பால் என்றும் வர்ணிக்கிறார். இங்கு தாய்ப்பாலான தமிழை மறுத்து புட்டி பாலான ஆங்கிலத்தை எங்களுக்கு ஊட்டி நாட்டுக்கு பெரிய பாவம் செய்தவர்கள் யார் என்பதை எங்களை குறை சொல்லுவோர் ஏன் யோசிக்க மறுக்கிறார்கள்.

மொழி ரீதியாக மட்டுமில்லாமல் நடை,உடை,பாவனை,கலாச்சாரம் என அனைத்திலும் ஆங்கிலத்தை முன்னிருத்தியே எங்களை வளர்க்கிறீர்கள். மூன்று வயது ஆகிறதோ இல்லையோ முதலில் எங்களை பள்ளியில் சேர்க்கிறீர்கள்.நீங்கள் எங்களை சேர்ப்பது இளங்கோவடிகள் பாட சாலையோ, அகத்தியன் குரு குலமோ இல்லை மாறாக St.Joseph's higher secondary school, St.peter's higher secondary school என்ற ஏதோவொரு ஆங்கில பள்ளியில் சேர்க்கிறீர்கள். கிராமத்து ஏர் உழும் கிழவனின் கோவணத்தை போன்ற துணியை பிஞ்சு கழுத்தில் இறுக்கி "டை" என்றீர்கள். காலிலே எதையோ மாட்டி "ஷூ" என்றீர்கள். அம்மாவை "மம்மி" எனவும் அப்பாவை "டாடி" எனவும் கூப்பிட வைத்தீர்கள். பொம்மைகளோடு விளையாடும் பிஞ்சுகளை நாலு வரி நோட்டில் ஆங்கிலத்தில் எழுத வைத்து விரல்களை ஓடித்தீர்கள்.

"நிலா நிலா ஓடி வா" என பாடும் குழந்தையை ஏளனமாகவும்,"Johnny Johnny Yes,Papa" ,என Johnny என்பது பெயரா இல்லையா என்றே தெரியாமல் பாடும் குழந்தையை பெருமிதத்துடன் பார்த்தீர்கள்.இவ்வாறு  பிஞ்சு வயதில் நஞ்சை கலந்து விட்டு மொழி பற்றி இப்பொழுது  குமுறுவது வேடிக்கை.இப்படி முட்டாள்தனமாக வேற்று மொழிக்காக மழலைகளின் சிறகொடித்து, விரலோடித்து துன்புறுத்தி அவர்கள் சிரிப்பை தொலைக்கிறீர்கள் .அதிகாலையில் பள்ளி என சொன்னாலே முகம் வாடும் குழந்தைகள் எத்தனை ஆயிரம்?.வாடிய பயிர்களை கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன் என்று சொன்ன வள்ளலார்  இந்த வாடிய பிஞ்சுகளை கண்டிருந்தால் என்ன ஆகியிருப்பார்?.

இது மட்டுமா,பள்ளியில் நங்கள் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே பேச வேண்டும்,மீறி தமிழில் பேசினால் அபராதம்.எங்களது வாழ்கையின் பெரும்பாலான முதல் 18 ஆண்டுகளை பள்ளியிலே ஆங்கிலத்தில் கழிக்கும் பொது தமிழ் எங்கிருந்து வரும்,எப்படிநாங்கள் தமிழில் சரளமாக பேசுவோம்.ஐந்தில் வளையாதது ஐம்பதில் எப்படி வளையும். இதை விட வெட்கக்கேடு, தமிழுக்கு 2 ,3 மொழியாக கூட பள்ளிகளில் இடமில்லை. ஹிந்தி, சமஸ்கரிதம், பிரெஞ்சுக்கு உள்ள மரியாதை தமிழுக்கு இல்லை. சில பள்ளிகள் தமிழை போதிப்பதே இல்லை,அப்படி தவறி கற்பிக்க முன் வந்தாலும் நமது மொழி பற்று மிக்க முந்தைய தலைமுறை நம்மை மற்ற மொழிகளை படிக்க வைக்கிறது.

அறிவை கூர்மையாக்கி சிந்தனை ஆற்றலை தூண்ட வேண்டிய பள்ளிகளோ நம்மை அடக்கி ஒடுக்கி எது சரி எது தவறு என்று சிந்திக்க கற்றுக் கொடுக்காமல் புத்தகத்தில் இருப்பதை தேர்வு தாளில் எவ்வளவு நேர்த்தியாய் வாந்தி எடுக்க வேண்டும் என்ற நோக்கிலே போதிக்கின்றன. இப்படி தமிழை காலில் அணியும் காலனியை விட கேவலமாக நடத்தி விட்டு எப்படி மொழி பற்றி இவர்கள் பேசுகிறார்கள் என்று எனக்கு புரியவில்லை.
                               

இதன் தொடர்ச்சியை இங்கே படிக்கவும் 
துப்பாக்கி,பீரங்கி இல்லாமல் வெறும் வாளும்,வில்லும் கொண்டு இமயம்  முதல் இன்றைய இந்தோனேசியாவான சுமத்திரை வரை கி.பி 1000 -ல் ஆண்ட ராஜராஜ சோழனையும்,திறம் மிகுந்த நெடுஞ்செழியனையும், கரிகாலனையும்  சொல்லி வளர்க்காமல்  ஒன்றுக்கும் உதவாத முதலாம், இரண்டாம் உலக போர்களை அல்லவா சொல்லி வளர்த்தீர்கள். தமிழனின் சிறப்பை சொல்லி தமிழன் என்று  பெருமை கொள்ளும்படி செய்து,  மேற்கத்தியர்கள் 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன் மொழியற்று காட்டுவாசிகளாய் இருந்த போதே இங்கே கலாச்சாரம் தோன்றி சிலப்பதிகாரமும், குறளும் இயற்ற பட்டு விட்டன என்பதை சொல்லி வளர்த்திருந்தால்  இன்று ஏன் இளைஞன் மேற்கு மோகம் கொண்டு அலைகிறான்?

இந்த கொடுமைகளுக்கு  ஆங்கிலம் படிக்காவிட்டால் இன்றைய சூழ்நிலையில் எந்த துறையிலும் மின்ன முடியாது என்று பதில் வாதம் வைக்கிறார்கள்.இப்படி ஆதாயத்தை முன்னிலைபடுத்தி பற்றையும், பாசத்தையும் புறக்கணிப்பது என்ன நியாயம்?.இந்த பாணியில் ஆதாய நோக்கில் வளரும் பிள்ளைகள் கடைசியில் உங்களை அதே வழியில் பாசத்தை மறந்து முதியோர் இல்லங்களில் தள்ளுகிறார்கள். தாய் மொழியை மதிக்காதவன் எப்படி தாயை மதிப்பான். 

டையிலும், ஷூவிலும் நீங்கள் ஆரம்பித்து வைக்கும் கலாசாரம் இறுதியில் டிஸ்கோவிலும் பார்களிலும் முடிகிறது.தமிழின் கழுத்தில் கயிரை சுற்றி,சுருக்கு போட்டு,தூக்கு மேடையில் ஏற்றி, எங்களிடம் கயிற்றை கொடுத்து இழுக்க சொல்லிவிட்டு நங்கள் இழுக்கும் நேரத்தில் கொல்கிறானே, கொல்கிறானே என வாயில் அடித்து கொள்வதில் என்ன பயன்.

ஒரு வகையில் ஆங்கிலமும் முழுதும் தெரியாமல் தமிழும் தெரியாமல் பல பேரை அரை வேக்காடுகளாக இரண்டும்  கெட்டான்களாக அலையை விட்ட உங்களை அல்லவா நங்கள் குறை சொல்ல வேண்டும்.பம்பாய் ஹீரோயின்கள் போல் தமிழ் பேசும் சுத்த தமிழ் பெண்கள் எத்தனை பேர்.லண்டனிலிருந்து இப்பொழுது தன் இறங்கியவர்கள் போல் தமிழே வாயில் நுழையாத இளைஞர்கள் எத்தனை பேர்.வள்ளுவனும்,ஒளவையும் நல்லவேளை இன்று இல்லை இருந்திருந்தால் அவர்களையும் இவர்கள்  கெடுத்திருப்பார்கள்.

அனைத்தையும் மீறி ஏழ்மையின் காரணமாக அரசு பள்ளிகளில் தமிழ் வழியில் படிப்போரின் நிலைமையோ இன்னும் பரிதாபகரமானது. ஐந்தாறு டியூஷன் செல்லாமல் 1100 மதிப்பெண் பெற்றாலும் ஆங்கிலம் தெரியாத காரணத்தினால் உதாசீனபடுத்தப் படுகிறார்கள். விவேக் சொல்லுவது போல், "ஆங்கிலத்துக்கு கட்-அவுட்,தமிழுக்கு கெட்-அவுட் " என்பதே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இன்றைய நிலையில் தமிழில் பட்டம் பெற்றால் அவன் நிலைமை என்ன என்பதை கற்றது தமிழ் படத்தை பார்த்தால் நன்கு புரியும்.ஏன்?, மொழி,நாடு,சமுதாயம் என்று உயிரை விட்ட பாரதியையே நாம் அவன் இறந்த 10,20 ஆண்டகளுக்கு பிறகு தானே புரிந்து கொண்டோம்.காக்கையும், குருவியையுமே தன் இனம், தன் உறவு என்று முழங்கியவனின் இறுதி சடங்கில் கலந்து கொண்ட உறவுகளே மொத்தம் 10 - 15 தானே.


இந்த பதிவை இதோடு நிறுத்தலாம் இனி சொல்ல என்ன இருக்கிறது?. ஆனால் அப்படி செய்தால்  நானும் வெட்டியாக குறைகூறுவோர்களில் ஒருவனாகி விடுவேன்.அதற்கு பதில் எனக்கு தெரிந்த வரை நாம் இதற்கு என்ன செய்யலாம் என கூறுகிறேன்.

முதலில் தமிழை பேசுவதால் மட்டுமே தமிழ் வளரும் என்ற எண்ணத்தை விடுத்து தமிழில் எழுதவும், படிக்கவும் குழந்தைகளுக்கு சொல்லி தர வேண்டும்.தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு மட்டும் என்பார்கள்.அப்படி நாம் தொட்டிலான பள்ளி முதலே தமிழை கற்று கொடுக்க வேண்டும்.சில வருடங்களுக்கு முன் குழந்தைகளுக்கு 5 வகுப்பு வரை தமிழ் கட்டாயம் படமாக இருக்க வேண்டும் என்று சட்ட மசோதா இயற்றப்பட்டது.நமது மெத்த படித்த மேதாவிகள் அன்று அதை எதிர்த்து ரத்து செய்தனர்.அந்த சட்டம் மீண்டும் வர வேண்டும்.தனியாக பிராத்மிக், மத்யமா என இந்தியும், தனியார் கல்வி நிறுவங்களில் பிரெஞ்சும், ஜெர்மனும் பயிலும் நீங்கள் தமிழ் படிக்க முடியாதா?.

என்னை கேட்டால்,தமிழை 12-ம் வகுப்பு வரை கட்டாய படமாக மட்டும் வைக்காமல், முன்பு தொழில்கல்வி நுழைவுத்தேர்வுக்கு குறைந்தபட்ச கட்-ஆப் மதிப்பெண் முறை போல் தமிழில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்பெண் பெற்றால் தான் மேற்படிப்புக்கு தகுதி உண்டு என அறிவிக்கலாம்.முன் சொன்னது போல் தமிழர்கள் உலகத்துக்கே முன்னோடிகளாய் எப்படி வாழ்ந்தனர் என்றும் ,மேற்க்கை விட தமிழும் தமிழ் கலாச்சாரமும் எவ்வளவு பழமையானது,உயர்ந்தது என்றும் சொல்லி வளர்க்க வேண்டும்.

ஷேக்ஸ்பியருக்கு நூறு மடங்கான வள்ளுவனும், கம்பனும்.... அலக்சாண்டருக்கும், நெப்போலியனுக்கும் எந்த விதத்திலும் குறையாத ராஜா ராஜனும்,நரசிம்மனும் வாழ்ந்த பூமி இது என்று சொல்லி வளர்க்க வேண்டும்.தான் எங்கிருந்து வருகிறோம்,தனது பூர்வீகம் என்ன என்று தெரியாததால் தான் இளைஞர்கள் இப்படி இருக்கின்றனர்."பாப்பம்பட்டி பழனிச்சாமி பேரனுக்கு இது போதும்" என்று என் நண்பன் அடிக்கடி சொல்லுவான். அப்படி குழந்தைகளை பாப்பம்பட்டி பழனிச்சாமி பேரனாக வளர்க்காமல், ஷேக்ஸ்பியர் பேரனாக விளைந்த கொடுமையே இது, இதை மாற்றி இனிமேலாவது ஷேக்ஸ்பியர் பேரன்களாக குழந்தைகளை வளர்க்காமல் இருக்க வேண்டும்.

ஒரு மரத்தின் ஆயுளும்,வலிமையும் அதன் கிளைகளிலே இல்லை அதன் வேரிலேயே இருக்கிறது.அப்படிப்பட்ட வேரான பூர்விகதையும், பண்பாட்டையும் புகட்ட பெற்றோர்களும்,சமுதாயமும்,பள்ளிகளும் முன் வர வேண்டும்.ஆங்கிலத்தை முற்றும் புறக்கணித்து தமிழ் வழி கல்வியை நாட சொல்லவில்லை,குறைந்த பட்சம் தமிழை ஒரு மொழி பாடமாகவாவது கற்றுகொடுக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறேன்.

இப்படி இறந்து கொண்டிருக்கும் தமிழை பேசி படித்து வாழ வைக்க நினைப்பது மரணபடுக்கையில் இருக்கும் ஒருவரின் வாயில் தண்ணீரை ஊற்றி பிழைக்க வைக்க முயற்சிப்பதை போன்றதாகும். எனக்கு தெரிந்து தமிழை பிழைக்க வைப்பதை விட எப்படி நாம் அதை செழித்து வாழ வைக்க போகிறோம் என்பதில் தான் நமது கவனம் இருக்க வேண்டும்.அதில் தான் நமது வெற்றி இருக்கிறது.

மாறாக,தார் பூசுவதிலும்,வள்ளுவனின் சிலை வைப்பதிலும்,செம்மொழி  மாநாடுகள் நடத்துவதிலும் பயன்  இல்லை.பாரதி கூறிய "போலி சுதேசிகள்" போன்று "போலி மொழி பற்றாளர்களாக" மேடைகளிலே மட்டும் தமிழ்,தமிழ் என பேசுவதற்காக  சமுதாயத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் மற்றவரை குறை சொல்லி கொண்டிருக்காதீர்கள். அந்த பாரதியே ஆங்கில கவிஞன் ஷெல்லியின் பரம விசிறி என்பதையும் நாம் நினைக்க வேண்டும்.கண்மூடித்தனமாக சமுதாய கட்டாயங்களை மனதில் கொள்ளாமல் பிறரின் உணர்வுகளை புண்படுத்தாதீர்கள். 

முடிவில், தமிழ் கண் போன்றது, ஆங்கிலம் கண்ணாடி போன்றது. சில நேரங்களில் கண்ணாடியும் அணிய வேண்டி இருக்கிறது.அதற்காக கண்ணாடியையே கண்ணாக என்னும் மூடமையும் அனுமதிக்காமல் இருப்போம்.


தமிழன் என்று சொல்லுவோம் தலை நிமிர்ந்து நிற்போம் தமிழை தலை நிமிர்ந்து நிற்க செய்வோம்.

Saturday, April 09, 2011

 In the previous post I largely spoke about,what the world cup win meant to us and how it was perceived by various set of people.In this one,I would like to discuss what is the reason for that glory and how exactly India fits in that Champion's image and What really makes them the champions.

Leaving aside the world cup performances in the knock out stages,India had been not playing their best cricket for the past one year or so in the ODI format except for a marvelous series win over the depleted Newzealand.With Sachin opting out of few series citing the need for rest  and Sehwag being frequented by injuries ,India had a very normal run.Not even the likes of Yuvi,Raina were firing as they always do and looked pathetically out of touch.And regarding MSD's form and the bowling of the team (sans Zaheer Khan),the less I say the much it will be better.Virat kohli and Yousuf (at the fag end of 2010) were the only consolations or hopes as we were fast approaching the world cup.But when the Tournament ended on April 2nd almost there were half a dozen players vying for honors for the most valuable contributions.Let us see those players who made such contributions.

Zaheer Khan
If there was a dictionary for Indian cricket then it would have reflected the meaning for the words "consistency" and "saviour" as Sachin Tendulkar.But in World cup,it was not so.It reflected someone else that too a bowler amidst the batsmen loaded Indian team.With him the team prospered and with him the team perished.He was there whenever a wicket was needed and at other times backing and tipping fellow bowlers.With out him world cup would have been another dream for India..It was proved that Simply Zaheer khan is to the Indian bowling what sachin is to the Indian Batting.
 His bare-knuckle slower ball that got Devon smith and Mike Hussey,the yorker that got Andrew Strauss and the yorkers to Ponting in the powerplays were my personal favorites.
It was rightly said in an article in Cricinfo that Zaheer is a pillar of his team's bowling whose career could turn into a case study in India's National Cricket Academy curriculum as to how fast bowlers don't have to always fade away, they can just get smarter.
 Yuvraj singh:
The scorers and commentators had a life time crisis when they had to announce in the PA  whenever he came into the field.They were tossed up between Yuvi-Left handed batsman,Yuvi-Slow left arm spinner or Yuvi-an all rounder.Not only them but the captain,team and yuvi himself did not seem to know who was he.Bhajji's ineffective spin in the initial phase gave him an edge.He stepped up well too.Next to Zak he had been the go-to man for wickets.Then suddenly in West Indies game he played a crucial knock.But more to our surprise  he played chance less innings against Aus and crushed all the doubts on his batting.Him and Raina played a brand of fearless cricket that had never been managed by Indian middle order before that.
Him celebrating fiercely, screaming passionately  after scoring winning runs against Aus and  his shrewdness of asking for Review for the denied LBW against Samaraveera in the finals were my favorite parts which inspired me.

Sachin Tendulkar:
Is there anything that is left to say about this man?.As usual, he was the saviour through out the league stages.The ton against England with those authoritative hits for sixers off Swann,the nightmare that he gave to SA along with Sehwag and few other crucial 50s were unforgettable  and proved life saving for the team.He had his share of luck in the semi final against Pak without which India would have ended around 170 or 180.But I felt happy that he did not get a ton on that day which would not have been a fitting inning that was supposed to be his carrier highlight of 100th 100.

Gautam Ghambir:
In the days of 100th 100,what can be the significance of a 97?.Well,a 97 could be perceived as a nearly-missed glory but this one can't be.It has the entire bragging rights for a decade to the extent that the bat which broke after scoring those golden runs can be very well placed in a museum for the future generation kids to admire it and say"See,that won the World cup for India".After his glorious run in 2008-09 I thought he has lost his touch(at one point I stated he is a weak link) but he proved he is big match player with this 97.(Remember his 75 in T-20 World cup final too).

At one point I wondered, when did he start to practice Gandhigiri as he followed Gandhi's Love,even,the enemies too principle.Because of that Love, he ran himself out after scoring 50 runs to save the opposition's trouble.Amidst that bighearted school boyish run-outs he also played crucial innings of 50 or more in all knock out games with strike rate close to 100.
 His knock in the final especially a sweetly timed loft when he was on 87 against SL  is my favorite.

 R.Ashwin 
 Wait a minute..Not only you,I am also surprised to see this name here.Yeah,he bowled well whenever the Indian think-tank(which never thought :P) granted him a chance.But there are no really telling performance there.But yet he had a curious case which made me to write about him.(May be we can shoot a documentary or movie with the title "Curious case of Ravichandran Ashwin).Next to the movie Fire, his selection issues should be the highly controversial thing in the modern times with out any fault of his own.In a way this comparison fits as he was always kept under wraps and given only  a limited preview option :P  where we could not see his true prowess in bowling as it was the case with a controversial movie (Da vinci cide or fire for that matter) which  is always heavily censored and the exhibit was never complete.(It was like Ashwin edited trail version :P )


On a  serious note,If I were Ashwin I would plainly ask one thing,"What the hell am I supposed to do more than this" ,as he had bowled all his overs in power plays againt Aus allowing Zaheer to have more overs for reverse swing in the later stage,he also took Watson and Ponting,he controlled runs as well.But he was not at all picked afer that.Come on folks its really ridiculous to give reasons like team composition,presence of another offie and the biggest comedy of all "He is a mentally tough guy"(really, you can't be serious?). Finally Ashwin was made a mini celebrity where everyone supported him right from public to the experts except the team think-tank.He should be happy seeing all the support which was the only consolation.
 Personally I think, when Dinesh Mongia,Sanjay Bangar,Joginder Shanrma and Debashish Mohanty can play world cups certainly Ashwin can play purely on merits.What more can I say,Ashwin is a poor victim..Tough luck.   :(

Other than that there were scattered brilliant performances from Viru(against Pak and SA being notable),Raina's 35 odd against Aus,Pak and his fielding,R.Ashwin's brilliance whenever he played(especially the wicket of Shane Watson),Virat kohli's innings in the final,Munaf patel's few efforts in bowling and Bhajji against Pak(the wicket of Umar Akmal) and MSD's final assualt being some.Apart from that the fielding efforts and discipline(giving only few extras and almost zero no-balls and wide) in the knock out stages were laudable.

On a broader level,I felt England and Ireland were impressive.The spice that England added with their un predictable performances made the league stages more interesting.Swann was phenomenal and Trott also played well despite playing for the first time in India.As far as Ireland,it was a kind of fairytale . More than the wins and Kevin O'Brien's onslaught I was very much pleased the way they played with all their heart. Sad that they are not in the next edition.We will miss them.I don't know what is the point of having  a cricket council (ICC)  when it doesn't help an emerging team.Its pathetic that ICC is trying to be an revenue generating system than to be a cricket promoting organization.

If there are impressive moments there were equally dull moments and performances too.Two performers still puzzles me.One is Sarwan and his innings against both England and India.He was playing test match cricket and buried WI's hopes in style.The second one is Misbah who looked very good to end the Indian dream if couple of more wickets and 3 overs were at his disposal.But I still did not understand why he slept in the middle between 35-45 overs of Pak innings by blocking everything.Sloppy cricket costed both their teams.
ok..So,is everything over?.Nope,how can it be when we have our Captain cool MSD. 

M.S.Dhoni
As I said early until the moment he swatted a Muralitharan's delivery to the boundary, he had a very forgettable tournament as a batsman.He peaked at the right moment (the thoery which he only seems to know )and looked formidable with the six in the last ball which made everyone forget his other 7 uncharacteristic innings.He made up for his below par batsman-ship with that innings and for the very ordinary decision making,team selection by winning the world cup.But the MSD of old who was aggressive and intuitive was no where to seen.


He seemed to have replaced by a more methodical part which wants to be in a safe side making safe decisions .Few of the decisions were not welcomed like the continuous picking of Piyush,non selection of Ashwin in most games and few other minor decisions.I felt that he could have done better on that part.I wouldn't accept that whatever he did can be right if he wins the world cup.I think mistakes stays the same whether he wins or looses.May be the desperation to win the cup,enormous pressure,fear of loosing the games pushed him to be like that.But still, they are mistakes.


 If the Pre-Final Dhoni was marred with controversy and criticisms where all his decisions backfired him,the Post-Final Dhoni had been more of a undeclared hero(few of his deeds  were truly heroic) with stars and planets favoring him(for right reasons and it was deserving).His confession of reading the pitch wrong and selecting 3 seamers against pak,was sensible which heightened the respect on the man.And after winning the world cup,him attributing the world cup success to his predecessors showed what kind of person he is.More than a captain,more than a batsman, Dhoni as a person was too inspiring and him being the captain is a real privilege toIndian cricket. As sachin said when Dhoni was given captaincy,"Indian cricket is in safe hands".

As a batsman his innings against SL and that ever lasting image of sixer off the last ball are my favorites.And the way he handled things after the win and the way he and team handled media and public pressure during the tournament was fabulous and exemplary.

Finally,the world had the chance to see true champions.For a decade,all of us have seen "A champion of the game",the invincibles who showed how strong one has to be technically to be at the top.But 2011 has given an opportunity to see "champions of real cricket and sportsmanship and the champions of people .



The world will know how really a champion behaves and carries himself in the years to come...Mahi and guys like Tendulkar are already on it.Sachin asking a die-hard fan to come to the dressing room and giving him a chance to hold the world cup and pose for a photo was one such in that direction.Truly that was a out of the world thing.Chanceless.Even after being carried on his counterpart's shoulder which should be the ultimate joy for him,he says and looks forward to share the joy with the common public on the eve of WC win..This says why the whole of India loves him.What a man.Simply proud to be his fan.

I guess these kind of things makes someone or a team champion than the technicalities.What they do and how they behave makes them champions when they conquer the peak and it makes  them what they really are.It makes them the champions or mere mean-spirited random winners of a game. And with Sachin and Dhoni there, we are on the right path.For these reasons,we have every right to say "WE ARE THE CHAMPIONS",which holds true in all aspects.

Thursday, April 07, 2011

I thought of  posting this immediately after India owned the World cup.But I was too dumbstruck, completely dazed and immensely stunned to do anything.Just a plain joy prevailed.Happiness found shelter after a long time in my heart.I was having a hectic week and was dead tired at the weekend but yet the overwhelming joy never let me to sleep or eat properly. Such was the experience and I am here to share that.

A capricious team,a formidable batting unit from which you can expect anything.A nation which is called cricket-crazy where the love for the game is actually more than what one can call craze or passion or madness.Kind of fans who take something other than victory as a disgrace.State of affairs in which the 50-over game virtually is in its death bed fighting for survival . A nation that had not seen happiness in the recent past other than the torrents of headlines in Televisions about corruption,disaster and dirty politics
To top this all, a legend touted as god who has carried the burdens,hopes,desires of a billion for 20 long years keeping his fingers crossed to snatch the cup that had always eluded him and his list of achievements. Things were such when the CWC-2011(cricket world cup 2011) started. Can there be a single key to many locks?.Can there be a single solution to many different problems?.Practically not. But it proved true when India won the world cup and the key being a thunderous  heave over Nuwan Kulasekara's head by MS Dhoni.Even the greatest of writers or poets would find it hard to portray the scenes that unfolded afterwards which by all reasons and purposes was more than a victory celebration. 

Tears of joy rolling down the cheeks of players( including the coolest of all captains MSD and a veteran like Sachin),people untied by a religion called cricket and a bond called patriotism screaming in joy on the streets celebrating the moment more than a diwali or Christmas,texts and calls flooding from families bragging as if  a son/daughter in their family has secured state rank in final exams,players doing a lap of honor with the tri-color draped on them and with the country's  proud son-deservingly-being carried on their shoulders  for his contribution .It was the rare rendezvous of  a billion dreams and  the reality.Its a once-in-a-millenium phenomenon which had every flavors in it.An attempt to capture it in words is absolutely far from human intelligence.

India came into the event with two extremely different previous world cup performances in 2003 and 2007.In 2003, we were not able to do anything than to drool over the world cup after crossing all the hurdles when Aussie's held us back and stopped us with their iron hands in the finals.We were like Om Shanthi Om Loser Shahrukh saying " Agar kisi Cheez ko Dil se chaho tho puri Kaynath use thumse milane ki koshish mey lag jaathi hai" meaning that when you love something by heart the entire universe conspires for you to attain it.It was said in the hope that 2007 will bear witness to the great Indian dream.But in 2007 nothing happened except for a sore lose at the Bangladeshi and Lankan hands.We then sounded like dieing OSO shahrukh saying  "Ending achi nahi ho tho woh the end nahin..(if the end is not good  then it is not the end)"  with a pool of tears filling every player's eye of that infamous pavilion..
And then the much anticipated, 50-over game's life reviving contest began in the Indian-sub continent with India being unofficially adjudged the clear favorites by cricket experts.The initial stages mocked the so-called experts with India's below par, average performances.Then after swimming an ocean of hurdles, doubts ,ties ,selection debacles India landed in the quarter finals against the same old  Iron-fisted Aus.Except that this time the fists were rusty and it wore a I-can-break-at-anytime glove.Having said that iron is iron no matter what.They proved hard to be bent and cut when they ended  Dhoni's another ordinary innings at a critical stage.Moments later Yuvi stepped into the middle and owned not only the 22 yards but the 11 Aussies who were scattered all around the ground as well.
Before the short-lived joy of dismissing Dhoni sinked in he smashed a boundary off  Lee saying "Picture Abhi bhi bakhi hai mera dhosth"(Friends,the movie has not ended it has still some scenes left).True to those words MSD showed that "Baki" picture with a sensational 91 that comprised a ominous 6 for the winning shot saying "I feel like the king of the world".The special part being, a billion felt like the kings apart from Dhoni & Co.Needless to say that film is a super-duper hit and an epic..
The moment and the scenes followed were such that it deserved a big round of celebrations for days and  months.But being in a country of contradictions (or in decent terms diversities)  there were second opinions  which murmured and complained that cricket is looked upon as more than a game which personally upset me to an extent.The media-hype,political shade and  cricket being dubbed as war when we played against Pakistan were quoted as prime examples.If I have to answer that,the media, the politicians and others have to be blamed for that and not cricket fans.


Its really hypocritical to question the maturity of the nation or to simply term the the overwhelming enthusiasm as frenzy because of few senseless people.In India cricket is more than a game.For common people cricket has become a way of life which is not a thing to be ashamed of as long as it is in a acceptable level.Other than that I am not sure what cricket is for the politicians who watch the game from a room with a bullet proof window with their counterparts,using cricket stadium as a conference hall for peace talks.I can not say what it is for the cricket experts who slams and analyze games and individuals as if they have personally won five world cups.I don not know what it is for the media which goes by the saying "Make hay while sun shine" pouncing on the craze to manipulate cricket as if it is a war.The respective people have to answer that.


But for the common man especially children its an glory and good news where their parents will not give a long lasting stare when they take a wooden plank and say "I am going to play cricket" on holidays.More than that, for the aspiring cricketers its an inspiration as same as the one that Sachin got when he saw Kapil's devil lift the World cup.For a true cricket fan it is the ultimate feast of top notch cricket and for the common man its simply a license to celebrate something despite language and religious barriers.Its also the reason to dance in streets and wave the Tri-color and let out screams of joy for a day.A day which comes once in every two or three decades that unconditionally unifies them.


Poor souls,let them be happy at least for some days where they don't have to know a dim-witted politician has robbed a crore and half lakh rupee from their tax money.Let them not know the fury of nature has stolen few more lives and let them not know that one more drama has been staged by dirty politicians.They have all the time in their life to listen to these creepy things and let us allow them to be happy for a day,a single day.Lets not spoil it by establishing a code of conduct on how to behave or celebrate a victory.

Personally,I would say watching and following cricket is tantamount to reading a spiritual  book that teaches you moral values of life.I start to believe that hard work never fails and god never fails to  fulfill desires of a deserving person when I see Sachin's dream come true.I learn how one has to be grounded and be humble seeing Dhoni and Sachin handle themselves after winning the worldcup.I learn how far can one be magnanimous when sachin asks one of his Die-hard fans to come to the pavilion and  pay his love back by giving the fan an opportunity to hold the world cup. I come to know the value of the team and the importance of sacrificing your goals for the bigger cause when individuals giving up their personal ambitions.



More than the learnings out of the individuals there are more that you can learn out of the game.For example from England Vs SA game I take out a message that 75 overs of stupidity can be compensated by 25 overs of brilliance.It teaches that you haven't really lost unless you believe that you have lost and that any moment you can turn things up,provided you have the faith.So how can something be just another game when it teaches so many things and guides you.It can't be,at least for people like me.

Being such a hard core  fan
I feel India winning the world cup is a moment of Salvation..An eternal state of bliss..A dream day to gift the god of cricket his most coveted life time present..I am cherishing every bit of it and hope you also do.Finally thanks to the Indian team for giving reasons to celebrate.You guys really made us proud.:)..proud to be an Indian fan and a follower of God of cricket.
They say that 2012 is going to see the end of the world,dooms day.After I have lived through such a moment what more can I say to that"Bring it on Baby,Who cares?".. ;)
Thanks for visiting!